ساعتها رو به روزها گره مي زنم و روزها رو به شبها مي بافم.

همه لحظات تنهائي ام رو تو صندوقچه خاطرات ميذارم و اونو مي بندم.

مي خوام خاطراتم رو هديه کنم به آينده، آينده رو هديه کنم به زندگي،

زندگي رو هديه کنم به عشق و عشق رو هديه کنم به« تـــو»!

و تو رو ...

آخه« تـــو» رو به کی میتونم هدیه کنم ؟

نه به هیچکس ....... !

« تـــو» رو میسپارمت دست اونی که خیلی بیشتر از من دوست داره

دوستت دارم و دوستم داشته باش شايد.......

آره اگر دوست داشتن گناهه پس من گناهکارترين بودم.

همه نهي کردن منو از اين عشق و دوري از عشقت رو مي خواستن.

ولي من واستادم . بدون پناه، بدون ياور.

دوست داشتم تو اولين قطرات اشکم رو درک مي کردي

اون چيزي رو که تو وجودم بود.

دوست داشتم تو تمام نا باوري ها و تمام بايدها و نبايد ها باور مي کردي

دردي رو که روزها ، گوشه اين دل پنهون کردم و

با تمومه خاموشيم بفهمي که تو دلم غوغايي برپاست.